Íslendingar

Við Oddgeir höfum ekkert verið að leggja mikið upp úr því að hitta eða kynnast Íslendingum hér í Lundi. Eiginlega tókum við þá ákvörðun strax að við vildum frekar kynnast Svíum og venjulegu lífi hér í Svíþjóð heldur en að umgangast Íslendingana mikið. Við vissum af því áður en við komum út að hér væri slatti af Íslendingum, bæði í námi og búandi hér. Reyndar höfum við ekki kynnst mikið af Svíum, þar sem við búum á svæði þar sem engir Svíar búa. Þannig að við höfum mest umgengist fólk hvaðaæva að. Reyndar aðallega Þjóðverjum og Austurríkjamönnum. En það er kannski skiljanlegt þar sem helmingurinn af þeim sem búa hér í þessari húsaþyrpingu eru þýskumælandi.
En Oddgeir er í tímum með tveimur Íslendingum núna. Annar þeirra kom hingað til þess að búa með bróður sínum sem býr með sænskri konu og ætlar að vera allt sitt háskólanám hér í Lundi, hinn Íslendingurinn er ekta Íslendingur. Hann fann annan Íslending sem býr hér og fékk að leigja herbergi hjá honum, henn er aktífur í Íslendingafélagunu og er í Íslendingakórnum. Hann plataði Oddgeir til þess að kaupa miða á desemberfagnað Íslendingafélagsins í Lundi. Þannig að við skelltum okkur.
Þetta var einskonar fullveldishátíð. Reyndar gleymdi Oddgeir að segja mér það. Ég hélt að ég væri að fara á jólaball, eða hlaðborð eða eitthvað þessháttar. Þegar við mættum á svæðið var búið að skreyta og gera allt voða Stuðmannalegt. Þemað var nefninlega Stuðmenn. Þannig að það voru sungin Stuðmannalög og skemmtiatriðin voru tekin beint upp úr fyrri kvikmyndinni. Forrétturinn hét Sísí fríkar út og samanstóð ef rúgbrauði með túpu-kavíar, smá ekta-kavíar klípu, tveimur rækjum og einni súkkulaðihúðaðri kókóskúlu. Mjög spes hugmyndaflug þarna á ferðinni. Aðalrétturinn þurfti að sjálfsögðu að vera íslenskur, og hvað er meira íslenskt og jólalegt en hangikjöt, kartöflur, uppstúfur og grænar baunir? Þannig að við fengum það. Nema það að við fengum sænskt lambakjöt. Ekkert afskaplega gott lambakjöt verð ég að segja. En okkur var sagt að þetta væri gæða lambakjöt miðað við venjulegt lambakjöt á þessum slóðum. Að sjálfsögðu var svo Astralterta í eftirrétt (hvað sem það nú er þar sem ég hef aldrei ennst að horfa á alla myndina), að hætti Stuðmanna.
Að mínu mati var þetta allt soldið nostalgíu-íslenskt. En líklega var það hugmyndin þar sem flestir þarna voru yfir 40 ára, margir yfir 60 ára og líklega búin að búa lengi hérna í Svíþjóð. En þetta var alveg ágætt. Við skemmtum okkur ágætlega. Þegar líða tók á kvöldið byrjaði einn ofur-drukkinn íslenskur læknir vinnandi í Svíþjóð að ræða við okkur. Við áttuðum okkur á því að þarna hefðum við hitt mesta íslenska rasista sem við höfðum augum litið. En það lífgar bara upp á tilveruna að hlusta á ýmisleg sjónarhorn, eða eitthvað svoleiðis...
En heimferðin var ekki eins glæsileg. Við þurftum nefninlega að hjóla í meira en 30 mínútur til þess að komast þangað og þegar við ætluðum að hjóla heim var sprungið á dekkinu hans Oddgeirs. Heimleiðin var löng...